ATR چشمانداز بلندمدت بنیاد نور پیس برای گذار افغانستان است. این طرح، آموزش، مدیریت و استفاده از زمین، زراعت، صحت، خدمات عامه، مشارکت زنان و نهادهای پاسخگو را در یک چارچوب عملی گرد هم میآورد.
«افغانستان را نمیتوان تنها از بالا بازسازی کرد.»
ATR بر یک اندیشهٔ ساده استوار است: آیندهای باثبات تنها از راه تغییرات سیاسی در رأس قدرت بهوجود نمیآید. چنین آیندهای به جوامع بههمپیوسته، نهادهای توانمند، آموزش، خدمات، معیشتهای مولد و مسیری روشن از زندگی محلی تا توسعهٔ ملی نیاز دارد.
کرامت انسانی، شهروندی برابر، آموزش زنان، صحت عامه و حمایت از مردم بهعنوان شهروند، از محورهای اصلی این نقشهراه هستند.
ATR روستاها، شهرهای میانی، شهرهای بزرگ، جوامع مهاجر افغانستان، مکاتب، خدمات صحی، بازارها و نهادهای عمومی را به یکدیگر پیوند میدهد.
این نقشهراه بر نهادهای پاسخگو، پیشرفت قابل سنجش، خدمات عمومی و گذاری تأکید دارد که مردم بتوانند آثار آن را در زندگی روزمرهٔ خود ببینند.
آموزش ابتدایی، خدمات صحی اولیه، سوادآموزی بزرگسالان، همکاریهای محلی و حمایتهای ابتدایی از زراعت
آموزش متوسطه، کلینیکهای منطقهای، آموزشهای فنی، بازارها، تأسیسات ذخیرهسازی، خدمات ثبت و ادارهٔ محلی
دانشگاهها، شفاخانههای تخصصی، مراکز پژوهشی، نهادهای عالی قضایی، صنایع بزرگتر و پیوندهای مدنی در سطح ملی
بازدیدکنندگان میتوانند فایل PDF برنامهٔ ATR را در صفحهای جداگانه باز کرده و بهصورت آنلاین مطالعه کنند. پس از مطالعه، امکان دانلود مستقیم سند از همین بخش نیز وجود دارد.
برنامهٔ ATR را در صفحهای جداگانه مطالعه کنید. همچنین میتوانید پس از بازکردن سند، فایل PDF آن را دانلود کنید یا از دکمهٔ دانلود مستقیم در پایین استفاده نمایید.
أمین حقوق مالکیت زمین، کاهش غصب غیرقانونی، تقویت کشاورزان و ایجاد تعاونیها، مراکز ذخیرهسازی و فرآوری، شبکههای آبیاری و دسترسی بهتر به بازارها.
ایجاد یک مسیر پیوستهٔ آموزشی از مکاتب روستایی تا آموزش متوسطه در شهرکها و تحصیلات عالی در شهرها، همراه با گسترش سوادآموزی بزرگسالان.
قرار دادن خدمات صحی ابتدایی، منطقهای و تخصصی در چارچوب یک نظام خدماتی روشن و قابلمشاهده که اعتماد عمومی را بازسازی کرده و تابآوری اجتماعی را تقویت کند.
همسو ساختن دانش دینی، مسئولیت مدنی، شوراهای محلی و نهادهای عمومی بر محور کرامت انسانی، آموزش، عدالت، همکاری و صلح.
ATR برای آن طراحی شده است که امید را به ساختار تبدیل کند؛ و ساختار را به کرامت روزمره، آموزش، تولید، خدمات، اعتماد و شهروندی.